ZERDIOK

Lagun baten 48 edo 49 orrialdetako poema liburu bat iritsi zait, email bidez. Uste dut inoiz ez duela bueltan nire libururik jasoko. Ez naiz liburu bat idazteko gai; sugeek sokasaltoan ibiltzeko duten abilezia dut, edo gutxiago. Arrazoi batzuk:

1. Avogradoren zenbakia (ikus Wikipedian, nola ez) adina ideia edukitzen ditut, baina idazterako orduan ez ditut esponentzialak erabiltzen.
2. Hasitako asko bidean geratzen dira, amaierarik gabe.
3. Amaitutako gehienak akabatuta geratzen dira, orri zikinetan. Batzutan beste une batean garbira pasatzea edo hemen zintzilikatzea okurritzen zait eta orduan…
4. aurreko egunean idatzitakoa normalean jada ez zait gustatzen, edo
5. zuzenketak egiten hasten naiz, eguneko umorearen arabera, testua guztiz itxuraldatuz, telebistako kameleoiek egiten duten antzera.
6. Ez dut nahi jendeak literatura txarra irakurtzerik.
7. Zazpigarren arrazoi bat jartzeagatik, 7 zenbakia lehena baita eta 6 ez.

Hau izan da aspaldian idatzi dudan gauzarik luzeena (dinosauroaren lepo luzea albo batera lagata) eta hurrengo lerroan amaitzen dira nire hitzak.
SLN

Tristura da. Jausi eta jaiki ezin duen dinosauro bat bezala sentitzen naiz.
Ezin dudala jaiki esaten didate oinek eta hankek, eta lepo luze baten amaieran aurkitzen den buruak.

Baina barrenean badakit ez naizela dinosauro bat, justifikazio huts bat dela 100 tonelada pisatzen ditudala sinisteko, ez altxatzeko.

Ostruka bat bihurtu nahi izaten dut orduan…
Eta existentziatik desagertu, buruz soilik bada ere…

Baina zer da poza tristura ezagutzen ez baduzu…

Fits.

Oier

Ikastolara joaten ari nintzen nere lagun batekin eta zuhaitz baten atzetik dinosauro bat azaldu zen. Nere laguna jaten saiatu zen baina motxila bakarrik jan zuen. Ni nola oso azkarra naizen motxilatik nere tiratxinasa atera nuen eta dinosauroari begian eman nion kanika batekin. Dinosauroak ezin zuen ikusi eta bitartean lagunarekin korrika joan nintzen. Ikastolara puntual iritsi ginen baina andereñoak esan zuen dinosauroak aspaldi desagertu zirela. Baina aurreko batean telebista ikusi nuen eta bertan dinosauroak ikusi nituen eta gainera gaur goizean ere dinosauro bat ikusi dut, lepo luzearekin.

Bale, batzutan oso umea naiz. Eta zer.

SLN

Gaur ere zeruari begiratu diot… gaur ere esnatu egin naiz, goizero bezala. Eta zerua berriz ez ikusteko nituen esperantza apurrak eguneko lehen haizeak eraman ditu, eta ekiaren irriak amorrua sortarazten die ene barreneko zelula suizida guztiei. Beste egun bat sufritzera kondenatuta nago, beste gosari bat dastatzera, berriz arnas hartzera… beste behin oheratzera kondenaturik nago. Ez naiz ahul sentitzen, ezta pribilejiatu ere eta nire saminak, nire kezkak eta penak ez dute zipitzik inporta unibertso infinitu honetan.
Bere kezkak unibertsoko zentru bihurtzeko adorea duen pertsona ezagutu nahiko nuke, baina ez dut ezagutuko, ez baitago. Ez dago unibertsu infinitu bat, ez da existitzen… infinitu unibertsu daude espazioan. Eta espazioari buruz ari naizenean ez eraman burura Luke Skywalkerren espaziontzia eta honen bidaiak, espazio errealari buruz ari natzaizue; gure buruak, kaleko harriak eta itsasoko urak okupatzen duen espazioari buruz. Infinitu unibertsu daude espazioan, ez unibertsu infinitu bakar bat, ahantzi ideia hori.

Gaur egungo bizidun sentitu naiz gaur ere. Zibor-gizaki lotsagabe eta egoista. Txarra? ez, hori ez dut esan. Soilik zibor-gizaki sentitu naiz, ezin baititut nire instintuak aplikazio praktiko batera eraman. Debekatuta dago. “Gaizki” dago, milioi bat aurre iritzik debekatzen dute, elkarbizitzak debekatzen du. Baina beno azken finean ez omen naiz karbono, nitrogeno, hidrogeno eta oxigenoen elkarrekintza hutsen emaitza soil bat besterik. Gai ez-bizidunez osatuta nago… Baina biziduna naiz? Zergatik? Hau idaz dezakedalako? Bizidunaren kontzeptua ere inperfektua da.

Baina nik idaztea dut gustoko, eta hori bai iruditzen zaidala balizko ariketa bat, aurrera jarraitzen laguntzen didana. Nik paso egiten dut bizidun eta ez-bizidunez, eta arazo surrealista unibertsal infinituez. Nik tximeleta marroiak asmatzen ditut letra hutsez, ahotik sua botatzen duten igelak eta hondartzan botata dabiltzan zoroak, eta magia egin dezaket teklatuari sakatuaz soilik… idazten dena asma, egin eta desegin daiteke, dena da posible, hori da bilatzen dudana, noizpait azken aldiz oheratu artean.

Ez dut nahi jakin zer naizen, zertarako naizen naizena… soilik izan nahi dut.

Oier

“La luz solar afecta a la creatividad”
eta zure begiradarekin kausitu ezinak.
Kolore anitzeko orriak erori arren
oro grisa da,
ekia ez baita esnatzen
eta misterioz inguratzen zaituen
arropa lodiak baitzaitu estaltzen.

Sormena eta zoramena hil dira:
atergabe negar eginak
hitzak taxutzen zituen
anpulu-jauzia idortu du.

Horren gisa da
hipotermiaz hil
zure gertutasuna maitatzen
pizten zen garra.
Horren grisa da….

Urak gure gurak gatzatu ditu:
ttanttoz ttantto,
anpuluz anpulu,
estalaktita aloxo bat luzatuz doa,
estalagmitarekin elkartuko ez dena
bizirik iraungitzen den bitartean.

Pantaila beltzaren gainean
oroitzapenak proiektatzen dira
koba isiltzen denean.
Otoi eta pena guztietan
present zaude, mutu.
Nire bihotz-taupadak hoztuz,
izoztuz,
isiltasuna ostuz,
arnasa moztuz,
soilik ikus zaitzaket
mutua zarenean…
Ezin baitut jasan
zure presentzia
nire arnas-hotsaren
azpitik geratzea,
isilik maitatzea
ezinezkoa zaidan arren.
(Izkiriatuz bai ordea)

Orduan nagusitzen dira
begiak,
keinuak,
usteak.
Sentipenak aurresaten,
leloturik,
hipotesi hutsak erabiliz,
alegiazko bi mundu
paralelo, paperezko,
eraikitzen ditugu.

Azken finean, ez gabiltza oker:
gure bideak ez dira gurutzatuko,
ez gara elkarrekin
urkatuko…
nahiz eta amilburu beretik amildurik
bukatuko duten gorpuek,
gorputz mortuek.

Ez duzu ihes egingo eta
ez zaitut ferekatuko,
ilunpean.

Bata besteari so
zenduko gara,
leloturik,
amildegi hegira
erroturik,
adarrak sustraiak baino sakonago
zimelduko direlarik,
garrak ere amatatzen dituen
ilunduran.

Eta ene itsutasunean
bihotzarekin xerkatuko zaitut
argitasunik,
begiradarik,
kolorerik,
malkorik,
maitasun-garrik,
soinurik,
berorik,
taupadarik,
arnasik…
ZU GABE.

Esku bat zabaldu dut eta ez dut ezer… bestea zabaldu eta ezerrez. Biluzik nago ispiluaren aurrean, biluzik haize hotzarentzat, kantzontziloak ipintzera kondenatuta. Pastilla bat ipurtzulotik sartzea litzateke beste aukera bat… edo egongelako mahaia erretzea, izan ere, dena dut justifikatuta.
Chavez jaunak inoiz eduki ez duen bibotea hazi zait eta bizar pixkat ere bai iguruetan. Ilea koipetsu dut, nahaspilatuta, pop modernoko talde bateko kantaria dirudit. Pop modernoko talde bateko kantaria bere etxeko egongelako mahaia erreko duenentz pentsatzen.

Badira mila galdera egiten dizkiogunak geure buruari, eta erantzun bat dutenak, eta oso zailak direnak erantzuten. Historian zehar aurkitu izan ditugu pentsalariak, pentsatzen zutenak galdera hauek erantzuteko, erantzun preziatu hori aurkitzeko. Filosofo bezala ere ezagunak izan dira. Sokrates, Platon, San agustin, Descartes, anaximandro, anaximenes, Nietzsche, Einstein… Baina futurologoak gutxi izan dira. Eta izan direnak ez dira ezagunak honetxegatik hain zuzen.

Batetik Karl Marx jauna.
Honek gaur egungo gizarte kapitalista aurreikusi zuen bere manifestu komunistan. Marxek ez zuen komunismoan sinisten, nik uste ez zuela uste posible zenik ere, horregatik proposatu zuen, abisu bat zen idatzi zuena. Zetorrenaren abisua. Bete betean asmatu zuen futurologo zahar honek.

George Orwel ere kontuan hartzekoa da ez? 1984 liburuan komunismoa salatzen omen zuen, baina nik uste gaurko gizartearen marrazki perfektu bat; hori bai, karikaturizatua, egin zuela. Gizarte tentelduaren sistema. Irakurri liburua.

Denbora eta medioak edukiko banitu azkar asko itzuliko nintzateke hauengana, ondoren zer datorren galdetzera. XX.mendeko futurologoetan sinisten baitut.

Oier

Txorien kantua tristea da
bakarrik kantatzen dutenean.
Doinu nostalgikoak
airean dar-dar egiten duenean.
Euria egiten du
txoriari anpuluek ihes egiten diotenean.
Txorien kantua tristea da
izan zenaren eta izan nahi duenaren
arteko kablean
balantza egiten duenean.

SLN

Presaka,
baina astiro.
Bizi guztirako maletak
asko du pisatzen.

Badirudi badoala,
behin hasi zena.
Jaiotzetik dakigu
bukatuko dena.
Noiz ordea?
zaila asmatzen.

Suak hartu ninduen
argia ikusiaz batera.
Eguzki izpi
edo fokoa,
ez naiz oroitzen,
garrek nirekin amaitu dutenean.

Sutan bizi izan naiz
arnas lehen aldiz
hartu nuenetik.

…eta garrek ahitu naute.

Eta trena
iritsi da azkenik
Atxurira.
zerrautsa
geratzen da soilik
aulki gogor eta hotz honetan.

Oier

Maite dut Zarauzko hondartza, postaletako toldorik gabe, neguan, eguerdian, hutsa.

SLN