Tristura da. Jausi eta jaiki ezin duen dinosauro bat bezala sentitzen naiz.
Ezin dudala jaiki esaten didate oinek eta hankek, eta lepo luze baten amaieran aurkitzen den buruak.
Baina barrenean badakit ez naizela dinosauro bat, justifikazio huts bat dela 100 tonelada pisatzen ditudala sinisteko, ez altxatzeko.
Ostruka bat bihurtu nahi izaten dut orduan…
Eta existentziatik desagertu, buruz soilik bada ere…
Baina zer da poza tristura ezagutzen ez baduzu…
Fits.
Oier
Gaur ere zeruari begiratu diot… gaur ere esnatu egin naiz, goizero bezala. Eta zerua berriz ez ikusteko nituen esperantza apurrak eguneko lehen haizeak eraman ditu, eta ekiaren irriak amorrua sortarazten die ene barreneko zelula suizida guztiei. Beste egun bat sufritzera kondenatuta nago, beste gosari bat dastatzera, berriz arnas hartzera… beste behin oheratzera kondenaturik nago. Ez naiz ahul sentitzen, ezta pribilejiatu ere eta nire saminak, nire kezkak eta penak ez dute zipitzik inporta unibertso infinitu honetan.
Bere kezkak unibertsoko zentru bihurtzeko adorea duen pertsona ezagutu nahiko nuke, baina ez dut ezagutuko, ez baitago. Ez dago unibertsu infinitu bat, ez da existitzen… infinitu unibertsu daude espazioan. Eta espazioari buruz ari naizenean ez eraman burura Luke Skywalkerren espaziontzia eta honen bidaiak, espazio errealari buruz ari natzaizue; gure buruak, kaleko harriak eta itsasoko urak okupatzen duen espazioari buruz. Infinitu unibertsu daude espazioan, ez unibertsu infinitu bakar bat, ahantzi ideia hori.
Gaur egungo bizidun sentitu naiz gaur ere. Zibor-gizaki lotsagabe eta egoista. Txarra? ez, hori ez dut esan. Soilik zibor-gizaki sentitu naiz, ezin baititut nire instintuak aplikazio praktiko batera eraman. Debekatuta dago. “Gaizki” dago, milioi bat aurre iritzik debekatzen dute, elkarbizitzak debekatzen du. Baina beno azken finean ez omen naiz karbono, nitrogeno, hidrogeno eta oxigenoen elkarrekintza hutsen emaitza soil bat besterik. Gai ez-bizidunez osatuta nago… Baina biziduna naiz? Zergatik? Hau idaz dezakedalako? Bizidunaren kontzeptua ere inperfektua da.
Baina nik idaztea dut gustoko, eta hori bai iruditzen zaidala balizko ariketa bat, aurrera jarraitzen laguntzen didana. Nik paso egiten dut bizidun eta ez-bizidunez, eta arazo surrealista unibertsal infinituez. Nik tximeleta marroiak asmatzen ditut letra hutsez, ahotik sua botatzen duten igelak eta hondartzan botata dabiltzan zoroak, eta magia egin dezaket teklatuari sakatuaz soilik… idazten dena asma, egin eta desegin daiteke, dena da posible, hori da bilatzen dudana, noizpait azken aldiz oheratu artean.
Ez dut nahi jakin zer naizen, zertarako naizen naizena… soilik izan nahi dut.
Oier
Esku bat zabaldu dut eta ez dut ezer… bestea zabaldu eta ezerrez. Biluzik nago ispiluaren aurrean, biluzik haize hotzarentzat, kantzontziloak ipintzera kondenatuta. Pastilla bat ipurtzulotik sartzea litzateke beste aukera bat… edo egongelako mahaia erretzea, izan ere, dena dut justifikatuta.
Chavez jaunak inoiz eduki ez duen bibotea hazi zait eta bizar pixkat ere bai iguruetan. Ilea koipetsu dut, nahaspilatuta, pop modernoko talde bateko kantaria dirudit. Pop modernoko talde bateko kantaria bere etxeko egongelako mahaia erreko duenentz pentsatzen.
Badira mila galdera egiten dizkiogunak geure buruari, eta erantzun bat dutenak, eta oso zailak direnak erantzuten. Historian zehar aurkitu izan ditugu pentsalariak, pentsatzen zutenak galdera hauek erantzuteko, erantzun preziatu hori aurkitzeko. Filosofo bezala ere ezagunak izan dira. Sokrates, Platon, San agustin, Descartes, anaximandro, anaximenes, Nietzsche, Einstein… Baina futurologoak gutxi izan dira. Eta izan direnak ez dira ezagunak honetxegatik hain zuzen.
Batetik Karl Marx jauna.
Honek gaur egungo gizarte kapitalista aurreikusi zuen bere manifestu komunistan. Marxek ez zuen komunismoan sinisten, nik uste ez zuela uste posible zenik ere, horregatik proposatu zuen, abisu bat zen idatzi zuena. Zetorrenaren abisua. Bete betean asmatu zuen futurologo zahar honek.
George Orwel ere kontuan hartzekoa da ez? 1984 liburuan komunismoa salatzen omen zuen, baina nik uste gaurko gizartearen marrazki perfektu bat; hori bai, karikaturizatua, egin zuela. Gizarte tentelduaren sistema. Irakurri liburua.
Denbora eta medioak edukiko banitu azkar asko itzuliko nintzateke hauengana, ondoren zer datorren galdetzera. XX.mendeko futurologoetan sinisten baitut.
Oier
Presaka,
baina astiro.
Bizi guztirako maletak
asko du pisatzen.
Badirudi badoala,
behin hasi zena.
Jaiotzetik dakigu
bukatuko dena.
Noiz ordea?
zaila asmatzen.
Suak hartu ninduen
argia ikusiaz batera.
Eguzki izpi
edo fokoa,
ez naiz oroitzen,
garrek nirekin amaitu dutenean.
Sutan bizi izan naiz
arnas lehen aldiz
hartu nuenetik.
…eta garrek ahitu naute.
Eta trena
iritsi da azkenik
Atxurira.
zerrautsa
geratzen da soilik
aulki gogor eta hotz honetan.
Oier
Bufanda beroak,
erabaki zailak
negu hotz batean
Kafeina hats eta
tabako usain artean
irrifarre iheslari,
muxu lasaigarriak
errealitate gordinean.
Sufrimendua maitatzea,
bizitzea…
samiña, poza
errealitatea.
Urdinez margotu dut
nire bihotza.
Zeruaren antzekoa izan dadin.
gogor eta hotza
besteen desberdin.
Ilunabarra iritsi da
izokin kolorez
zeru gorrituari
arrazoi emanez.
Aiztoa hartu eta
zulatu bihotza
Odolak berotu dit
lehen gogor
lehen hotza.
Egin beharra nuen
ez dit eman mina.
Gorri bihurtu da
lehen zena urdina.
eta odol jarioa
ez da geratu…
Dena beltza egin da
ni berriz zuritu.
Gaua heldu da
dena amaitu da.
Hurrengo goizerarte,
Bihotz beltzen kluban.
Oier
Ez dago sentsazio hoberik… norbait entzuten duzula nabaritzea baino. Norbaitek entzun nahi zaituela. Mundu ulerkaitz batean batez ere…
Ezin da ulertu zertarako den bizitza.
Ez dut ulertzen zer nahi dudan.
Ez dut nahi ulertu…
Baina zorionez ulertuko nauenik bada.
Oier
Bizitza hau motza dela diote batzuek… ez duela behar bezain beste irauten… “Que la vida son dos dias”, cadena ser-en dioten moduan. Nik ez dut uste motza denik, ezta ere luzea. Iraun behar duena irauten du, bestela zer esan behar du honen inguruan 24 ordu eskaseko bizi-zikloa duen tximeleta batek?
Beno gauza da, motza ala luzea izan, bakarra dugula; hori ezin digu inork ukatu, denok dugu bizitza bat bakarra.
Honekin zera nahi dizuet esan, gauza batean sinisten bada amaieraraino eraman behar dela, egoismo propio pixka batekin jokatu. Aukerak aprobetxatu, baina beti inoiz ez dela azken aukera jakinaz. Benetan maite dituzun gauzak lortu nahi ezkero, ez da amore eman behar sekula… sinistu eta aurrera jarraitu. Ez etsi.
Beno ba norbaitek ulertu badu azaldu nahi nuena, bejondeiola.
Beste erreflexio baterarte,
Oier
Aizu ez eskatu barkamenik,
baina beti gogoratu
ni zutaz enaiz ahaztu.
Urrun ikusten da Oroimena
ortziaren marra, banatu gintuena…
Handik pasatzean
beti begiratzen zaitut,
baina etzaitut ikusten
lehioaren bestaldean,
bizitza hau, momentu oro rebobinatzen.
Bizitza xinplea bihurtzen zait pentsatzean
zu bakarrik zaudela
baina ez da horrela,
horregatik utzi zadazu
zu begiratzen.
Eskaparateko maniki
horma hortako grafiti
denak nau zu oroitzen
hasia naiz zoratzen
mesedez
utzi zadazu zutaz oroitzen.
Hemen egongo naiz
itxaroten
geltokian parean,
trena jun bitartean.
Hemen utziko dut arrastoa
honaino iristeko
ezpainen gozoa…
Egin zazu barre.
sendagairik onena da.
