ZERDIOK

Jaiki eta eguzkiaren hozkadek udaberria aspaldi bukatu zela oroitarazten dizute; oporretan zaudela, beste hainbat eta hainbat ikasleren gisan.
Eguraldiak ez du laguntzen ez… Bi aukera dituzu: Koadrilarekin hondartzara joan musera eta futbol partidatxo bat jokatzera edo neskari deitu eta hondartzara joan (hori bai kuadrilako leoi gosetiengandik hogei bat toldo urrunago.)
Prakak txaparroengatik trukatu, kamiseta “kuiksilberrari”, urte osoan armairuan ezkutuan izan duzun horri, naftalina usaina kendu eta “Arnette txafliak” ipinita malekoirantz zoaz.
Etxetik atera bezain laster izaki arraro bat ikusi duzu “giri arrunta” bezala ezagutzen da adituen artean. Coronel tapioca bixera, “I love… NY” kamiseta aski ezaguna, koadrodun bainujantziak titietaraino igoak, eta sandalia batzuk bere “nike” kaltzetin zuri eta guzti… inoiz ikusi duzun zuririk zuriena, eskerrak “arnette txafliei.”
Halako espezimenak taldetxotan ibili ohi dira eta ugari ikusi dituzu malekoi bidean.
Gipuzkoa kalea igarotzera zoazela… “La burundesa!!” … Iritsi dira… Giris Navarrorumak, Diario de navarra besapean, frexkera eskuan otartxoa toallekin eta “Patxaran la navarraren” eguzkiaren aurkako bixera. Urrutitik ezagutu daitezke bai.

Jada malekoian espezimen pila, elkarrekin nahasita. kaosa.

Han dira koadrilakoak, bazoaz kamuflaturik mus partida botatzera.

Oso gutxitan adierazi naiz hain garbi. Baina momentua iruditu zait, ixiltasuna nabari baitut. Ixiltasuna Euskal Herri zaratatsu honetan… agian armen danbatekoek ekarria, ala agian lotsak, ala eztakit… Kontua da etekin handiena atera nahi diotela alderdi konstituzionalistek euskal alderdi abertzaleen “krisi” honi, hobe esanda, abertzaletasunaren krisi honi. Zenbat ostiko jasan ditugun jada… eta zenbat aldiz jeiki garen, osborneko zezenak emandako astinduak eta euskal bonben eta tiroen burrunbadak. Geroz eta preso gehiago gartzeletan estatuan barreiatuta, honek dakarren tristezia eta amorrua. Eta erakunde armatu baten “erremedioa”; amenazuak, xantaia eta tiroak.

Lokartu nahian dabiltza bai… abertzaletasuna lokartu nahian. Eta modu batez lortu dute, nola ez, ETAren laguntzaz beti ere. Abertzaletasuna geroz eta gutxiago babesten da medio publikoetan, zailago egiten zaio jendeari publikoki independentziaren aldeko postura zilegi eta justua aldarrikatzea. Garaiak aldatu egiten dira eta abertzaleok garaian-garaian moldatzen ikasi behar dugu, eta estatu espainiarraren indarkeriazko inposizioari bozketan erantzuten jakin, desberdintasunak alde batera utziaz proiektu komun eta istoriko bati hegoak zabalduaz.
Nik autodeterminazioa eta independentzia babesten ditut, eta jendarteari animatu nahi nioke publikoki ideia horiek babestera, inolako aurre-juzku eta etiketamendurik gabe. Izan ere Independentziaren alde egoteak ez du ETA erakunde armatuaren ekintzen alde egotea suposatzen, ezta pentsatu ere, eta independentziaren, autodeterminazioaren eta euskal nazio baten aldeko mugimendua berpiztea hartu beharko lukete euskal erakunde, alderdi, sindikatu eta talde armatu guztiek helburutzat, interesak alde batera utzita.

Badakit ez duela ezertarako balioko, baina euskal preso politikoak aska ditzaten eskatzen dut publikoki, baita espainiar estatuak eta ETAk indarkeria eta joko zikina utz dezatela. Gatazka konpontzeko giltza proiektu guztiak zilegi eta gauzagarri bihurtzean datza.

Ni ere independentziaren alde.

Oier

Maketako kantak jadanik grabatu ditugu, baina oraindik nahasketa egitea eta masterizazioa falta da. Eta ez gara ahaztu olerkiez, hauek ere tarte batean grabatu eta laster aterako da maketa. 1000 aleko tirada aterako dugu eta 2 eurotan saldu ale bakoitza.

AGENDA:

Maiatzak 16, Ostirala Elgoibargo Malako plazan 23:00etan GARABI+SKASTI+DARLING SHOES
Maiatzak 23, Ostirala Zarauzko Munoa plazan 23:00etan Saharako umeen alde: GARABI+TANTRA
Maiatzak 31, Larunbata Larrabetzuko gaztetxea 19:00etan GARABI
Ekainak 6, Ostirala Zarauzko putzuzulo gaztetxean Oteitza lizeoko festan
Ekainak 13, Ostirala Gazteizko gaztetxea 20:00etan Halabedi irratiaren urteurrena: SAGARROI+GARABI
-paroia-

Bizitza hau motza dela diote batzuek… ez duela behar bezain beste irauten… “Que la vida son dos dias”, cadena ser-en dioten moduan. Nik ez dut uste motza denik, ezta ere luzea. Iraun behar duena irauten du, bestela zer esan behar du honen inguruan 24 ordu eskaseko bizi-zikloa duen tximeleta batek?
Beno gauza da, motza ala luzea izan, bakarra dugula; hori ezin digu inork ukatu, denok dugu bizitza bat bakarra.
Honekin zera nahi dizuet esan, gauza batean sinisten bada amaieraraino eraman behar dela, egoismo propio pixka batekin jokatu. Aukerak aprobetxatu, baina beti inoiz ez dela azken aukera jakinaz. Benetan maite dituzun gauzak lortu nahi ezkero, ez da amore eman behar sekula… sinistu eta aurrera jarraitu. Ez etsi.

Beno ba norbaitek ulertu badu azaldu nahi nuena, bejondeiola.
Beste erreflexio baterarte,

Oier

Garabi musika taldea Kafe Toreron

Datorren ostegunean, hilak 25, blues musika eta poesia errezitatua uztartzen dituen emankizun berezia eskainiko du Zarauzko Garabi musika taldeak Euskalduna tabernan, aurtengo ikasturteko “Kafe Torero” kultur egitarauari hasiera emanez.

Hileko azken ostegunarekin, formatu txikiko baina kalitate handiko kultur ekitaldiak eskaintzea da “Kafe Torero” egitarauaren asmoa. Udaz kanpo eta aste barruan antolatzen dira ekitaldi hauek, jendea hilean behin sofatik altxarazteko esperantzarekin. Zarautz eta inguruetako artista berriei plaza berri bat eskaintzea da, baita, egitarau honen helburuetako bat.

Azken horren haritik, ikasturteko lehen ekitaldi hau Zarautzen sortu berri den talde baten estreinaldia izango da herrian. Lau zarauztar gaztek osatzen dute Garabi:

Gitarra akustikoa: Axier Arriaga

Gitarra elektrikoa: Mikel Lazkano

Ahotsa eta harmonika: Oier Aranzabal

Baxua: Oihan Larrañaga

Garabi, izenak dioen moduan, hasiera batean bikote bezala sortu zen, Axier Arriaga eta Oier Aranzabal gazteen ideia batetik. Oierrek Axierri komentatu zion, nola bazituen poema batzuk, eta ea animatuko ote litzatekeen poesia musikatua egitera bien artean. Horrela sortu zen taldea.

Poesia errezitatu hutsekin hasi ondoren, beraiek eginiko kantuak probatzen hasi ziren eta blues doinu akustikoak jotzen, horrela, musika eta olerkia uztartuz eta lan polit bat eginaz.

Eskoriatzan egin zuten haien lehen agerpena jendaurrean, zehazki Eskoriatzako unibertsitateko hitzaldi gelan. Honen ondoren Anje Duhalderekin batera jo zuten Leioan, Harrabots aldizkariaren aurkezpenean eta ondoren uda hasieran Larrabetzuko gaztetxean. Gauza geroz eta serioago hartuaz taldera Mikel Lazkano elkartu da gitarrarekin akonpainamentu eta punteoak eginaz eta baxuarekin aldiz Oihan Larrañaga sakontasuna emanaz.

Laukotea bihurturik Euskaldunan joko dute hilaren 25ean. Blues doinuak eta olerki errezitatuak gustuko dituen oso ager dadila Euskalduna tabernara.Ohi bezala, 21:30ean hasiko da emanaldia, eta erabat doan izango da.

Gauza bat garbi daukat;zortea aldeko daukadala. Ez bainaiz jaio Etiopian, ia ez baitakit benetanb existitzen den ala ez… “El pais semanal” eta halako aldizkari sentsazionalisten erreportaiengatik ez balitz. Eta ez dut nahi hipokrita zikin bat izan, gehienen eran. Ez dit batere inporta han gertatzen denak eta aldi berean izugarri “inporta” dit.
Ulertzen gara.
Solidario izaten ikasi dugu txikitatik, karitatea zer den erakutsi digute. Maila baxuagokoei, hau da, hirugarren mundukoei laguntzen eta ahal dugun arropa eta janari gehien bidaltzen. Eta hori egin eta gero gustura geratzen gara eta gainetik lotsaren eta kulparen zama zati handi bat botatzen dugu itzulerarik gabeko zulora.
Kontzientzia garbi mantentzen saiatu ohi gara.
Ba nik ez dut bidaliko ezer. Ez dut ezer egingo. Alperrik baita, ez baitu ezertarako balio.

Imperialista odola daramagu zainetan. Hirugarren mundu kolonialaren sortzaileen odola daukagu eta ahazten saiatzen gara. Bakoitzak tokatzen zaiona ahaztuaz eta lana egin beharreko frenteetan ezertxoere egin gabe. Gizartearen osotasunak sorturiko kulpen zatia asumitu gabe. Zabor hutsa gara, gaur egungo morala kontuan edukita. “Oier jaso plastiko hori, mendia garbi mantendu behar da!”, eta erantzuna, “Nik ez dut bota! Aizu!”

Eta misioneroen lana goraipatu behar da. Eskolak sortzen “hirugarren munduan”, gurutzeak doan oparitzen eta bertako sinboloz garbitzen lurralde endemoniatu hura. Jesusen testamentua denei kantuz barneratzen. Kultura kristau sakratua goraipatuz. “Como dios!”

Eta nik egunerokotasunean jarraituko dut, ezertxo ere egin barik. Hipokrisia baztertuz behintzat.

Oier

Eta zein da hurrengo geltokia? Galdera hori egiten diot neure buruari. Zein da historia absurdu honen hurrengo geltokia? Jakin nahi nuke bai, zergatik atxilotzen dituzten 23 politikari, beraien aktibitate politikoa eginagatik. Jakin nahi nuke nola nahi duten soluzio pakezale bat bilatu, gizartearen sektore bati politikan parte hartzen utzi barik.
Kartzelara sartu ala ez erbakitzen ari omen dira, gaur deklaratu behar omen dute Garzon epailearen aurrean, honek erabaki dezan. Baina zein da hurrengo geltokia? esan mesedez… norbaitek ba al daki?
Orduan oker egongo nintzen… euskal arazoari amaiera pakezale bat bilatzeko konfrontazio eta amorru gehiago sortu behar da? ez dut ulertzen, izan ere amorruak dakar biolentzia. Eta nahiz eta inoiz ez eduki nahikoa argumentu biolento izateko; orain lehen baino gehiago daude mahai gainean. Eta ni ikusle huts bat naiz eta independentziaren aldeko ikusle soil naizen heinean, amorrua sortarazi dit barren-barrenean.

Zein da hurrengo geltokia?

Oier

Armonika jotzen dudanean ez dut esaten, “zein ondo jotzen dudan harmonika!!!” ez horixe. Eta esango banu, harrokeria punttu bat litzateke nire partetik. Atzo telebista gezurkoian ikusi nuen nola milagarren omenaldia egin zitzaien terrorismoaren biktimei. Eta “biktimak” ageri ziren hitzegin eta hitzegin, eta bla bla bla eta bla bla bla. Parlamentuan biktimei buruz, “barkamena eskatzen diegu”, “Inoiz baino garrantzia handiagoa dute biktimek!” eta horrelako kontsigna gehiago.
Eta gero berriz biktimak hitzegiten, Ibarretxeri kritikatuz, edo eta EHAKren protesta “demoniakoa” azpimarratuz.
Nik uste dut horietako asko ez direla biktimak, biktimistak baizik. Eta gogorra dirudien arren, hala da. Zeren, errespetu osoz esanda, haiek ez dira ni baño gehiago eta haien iritziak nireak haina balio du euskal normlakuntzaren prozesuan. Urrutiago joanda, esan daiteke haiena askoz ere baldintzatuagoa dagoela barnean gordetzen duten amorruagatik.
Orain politikan parte hartzea eskatzen dute zenbait biktimista taldek. Biktima izatetik, biktima izateaz aprobetxatzera pasa nahi dute eta marra hori ez da igaro behar.

Oier

Lehenengo eguna hasi da eguzkia atera baino lehen. Izan ere 01:37ak dira, eta gaur dut ikasturteko lehen eguna. Atzo nekeak jan ninduen , eta hala ere oso gustura nago, atzoko oroitzapenak ahaztezinak baitira.

Zoriona aurkitu,
zerua ezagutu
eta itsasoan nabigatu dut.
maitasun kolorez tindatutako amets-olatuen artean.

Hori guztia zure ondotik mugitu gabe.

Oier

Industria garaiko Bilbo ilunean, zehazki XIX. mendearen bukaeran, Athletic futbol taldea sortu zuten. Meatzeetan lan egiten zuten ingelesek sartu zuten futbola Euskal Herrian.
Partidak antolatu eta ikusleei kirol, garai hartan, harrigarri hura erakutsi zieten… liluratzeraino. Meatzeetan partidak antolatu eta irabazleei “All Iron, All Iron!” oihukatzen zieten animatu nahian, edo ospatu nahian, ingelesez “guztia burdin, guztia burdin!” hain zuzen.

Hortik datorkigu gaur egun asko erabiltzen den “aliron”; harrigarria badirudi ere, bertako hizkuntzara moldatu eta All Iron >Alliron>Alirón-en bihurtu zen. Eta athletiken liga garaipenekin fama hartzen joan ostean, gaztelaniako hitz arrunt bezala ezagutzen da.
Hau kuriositate huts bat da, baina ikus ezazue horrelako hitz batek zer nolako historia xelebrea duen… eta ziur zuetako gehienek ez zenekitela!

Beste gauza bat gehiago dakizue orain.

Oier