ZERDIOK

Oso gutxitan adierazi naiz hain garbi. Baina momentua iruditu zait, ixiltasuna nabari baitut. Ixiltasuna Euskal Herri zaratatsu honetan… agian armen danbatekoek ekarria, ala agian lotsak, ala eztakit… Kontua da etekin handiena atera nahi diotela alderdi konstituzionalistek euskal alderdi abertzaleen “krisi” honi, hobe esanda, abertzaletasunaren krisi honi. Zenbat ostiko jasan ditugun jada… eta zenbat aldiz jeiki garen, osborneko zezenak emandako astinduak eta euskal bonben eta tiroen burrunbadak. Geroz eta preso gehiago gartzeletan estatuan barreiatuta, honek dakarren tristezia eta amorrua. Eta erakunde armatu baten “erremedioa”; amenazuak, xantaia eta tiroak.

Lokartu nahian dabiltza bai… abertzaletasuna lokartu nahian. Eta modu batez lortu dute, nola ez, ETAren laguntzaz beti ere. Abertzaletasuna geroz eta gutxiago babesten da medio publikoetan, zailago egiten zaio jendeari publikoki independentziaren aldeko postura zilegi eta justua aldarrikatzea. Garaiak aldatu egiten dira eta abertzaleok garaian-garaian moldatzen ikasi behar dugu, eta estatu espainiarraren indarkeriazko inposizioari bozketan erantzuten jakin, desberdintasunak alde batera utziaz proiektu komun eta istoriko bati hegoak zabalduaz.
Nik autodeterminazioa eta independentzia babesten ditut, eta jendarteari animatu nahi nioke publikoki ideia horiek babestera, inolako aurre-juzku eta etiketamendurik gabe. Izan ere Independentziaren alde egoteak ez du ETA erakunde armatuaren ekintzen alde egotea suposatzen, ezta pentsatu ere, eta independentziaren, autodeterminazioaren eta euskal nazio baten aldeko mugimendua berpiztea hartu beharko lukete euskal erakunde, alderdi, sindikatu eta talde armatu guztiek helburutzat, interesak alde batera utzita.

Badakit ez duela ezertarako balioko, baina euskal preso politikoak aska ditzaten eskatzen dut publikoki, baita espainiar estatuak eta ETAk indarkeria eta joko zikina utz dezatela. Gatazka konpontzeko giltza proiektu guztiak zilegi eta gauzagarri bihurtzean datza.

Ni ere independentziaren alde.

Oier

Musika gustuko dut. Musika, eta honek ematen digun guztia. Melodia eta letra, zein atmosferaren arteko nahasketa horrek barrenak kilikan ipintzen dizkizu eta gero ezin duzu ihes egin. Harrapatuta geratzen zara, nota arteko mundu hipotetiko batean galdurik. Transmisio hori magikoa da… magia egin dezake musikak… musikak ezagutzen gaitu, gutaz dena dakiela esan daiteke. Eta aldi berean ez dakiela ezertxoere.

Gaurkoan Lisabo entzun ahal izan dut zuzenean Pasaia Antxoko kultur etxean.

Borroka batean sartu naizela iruditu zait, jipoitua atera naiz kultur etxe txikitik. Ostikadaka txikitu naute talde irundarraren kitar kolpe melodiko zorrotz eta kaja kolpeek… zulatutako platu edo antzeko hark… ahots kaotikoak… Trumoi bat bezala da kantu bakoitza, kantuan dakien trumoi bat… harrigarria benetan.

Apurtutako musika doinuak dira, barrenak mugiarazten dizkizuten zarata armonikoak.

Harrituta geratu naiz benetan. Ez nuen hainbeste indar espero… bataila galdu dut.

Ezagutzen ez nuen musikaren aurpegi bat ezagutu dut, eta pozik nago. Musikak ajea duenean erakusten duen aurpegia edo kasketa on bat harrapatu ondorenekoa… edo… edo melankonia hutsez egindako irriparre gaiztoa.

Ilargi beteko gau batean izan da hau guztia; ilargi betez, galtzada baten zehar joanda, bost euro ordainduta eta zorte apur batekin lortutako sari bat. Lehen aldiz, gustora jaso dudan jipoia. Goizeroko kafesnean itotzea bezalakoa…

Lisabö.

Goizero (ia), trenetik jaitsi eta oinez noanean, auto ilarak ikusten ditut. Autoen ondotik pasatzean pertsona bakarra kontatzen dut barnean, gehienetan. Agian jende gehiago dago baino oraindik gardenak dira, goiz delako. Pentsatzen hasten naiz eta pentsatzen dut zertarako erosten ditugu 4-5 plazako kotxeak? Baina gero lasaitu egiten naiz auto berriak ekologikoak direlako eta denok horrelako autoak erosten ditugunean negutegi efektuari aurre egingo diogulako, klima aldaketa geratuko dugulako, mundua salbatuko dugulako eta ni Wonder Woman edo Bill Gates naizelako.

SLN

Idazteagatik, papera zikintzeagatik hasi naiz axotaz letrak, hitzak eta esaldiak marrazten. Arrazoi jakinik ezin dut aurkitu, ez dut koartadarik.
Ez da etxekolanak egiteko, ezta ere gutun bat idazteko… Idaztearen plazer hutsak mugitu nau.
Intentzioa komunikatiboa ez izan arren, azkenik komunikazio gordinean jausi naiz. Lasaitasun osoz idaztean, zuei sentitzen dudana tranasmititzen eta hizkuntza jolasgai bezala erabiltzean, esaldi bakoitzarekin orgasmo literario bat sentitzen.
Azkenean gizakiak komunikazioa du xede nagusitzat. Erlazioak mantentzea eta sozialki bizitzea. Horregatik gara gizaki; ezerezetik zerbait idazten hasi eta nork bere kantzontziloei buruz hitzegiten bukatzen dugulako.

Oier

Gizakion buruan, zenbat paranoia, zenbat istorio eta zenbat komeria. JIM CARREY-ren itzulera, pantaila handira. Bazen denbora ez zuela film dezente bat protagonizatzen. (Eskatzen zuen diruagatik edo…)

Ba paranoia eta buru hauste ugariri buruzkoa da film hau. Egia dena, gezur eta gezur dena, egi bihurtzen den pelikula horietako bat. Zenbaki baten inguruan dela garbi geratzen da izenburuan, ala ez…

Gauza ba garbi dago: Igandean joan nintzen pelikula ikustera zinemara nire lagun Urtzirekin, eta oso ondo pasa nuen. Denboran saltoak ditu eta bizkortasun handia hartzen du, aldi berean, jarraitzeko erreza da eta azken momenturarte ikuslea butakari helduta mantentzeko gai da. Baina adi! Ez da beldurrezko film bat, inondik inora. Thriler bat bezala klasifikatuko nuke, ala ez…

Jack NIcholsonen “El Resplandor” gogorarazi zidan Jim Carrey-k,

ala ez…

Ikusi egin beharko.

Oier

Zuzendari ezaguna. Ez dut kritikarik prestatu. Beste batek agian.

Sam Raimi 

WC

Harrigarria izan daiteke tiro baten danbatekoak sor dezakeen kalapita. Zenbati eragin diezaiokeen tiro huts eta apal batek, haizeari egindako tiro huts eta apal batek. Zenbat min. Zenbat negar. Zenbat emozio… bi ume marokoarrek sortuak horiek denak. Noraino iritsi daitekeen ekintza huts bat aztertuz, mihatuz, erantzunak aurkitzeko. Agian, uste baino erantzun gehiago. Tarteka-marteka konturatu beharko ginateke, egiten dugun ororen erantzule garela eta ezin diegula besteei errua bota.

Azkenaldian ikusi dudan pelikula eder eta krudeletariko bat da Alejandro Gonzalez de Iñarrituren film hau. Ikustekoa da nola lotzen dituen kontinente ezberdinetako zenbait gertaera, eta hauen lotura nola azaltzen digun. Ez da makala pasako dugun emozioa, izan ere, tontakeriak alde batera utzita, errealitate gordina erakusten digu ikusleoi. Alde horretatik oso zuzena da eta honek negar bat baino gehiago suertatu dezake eztienen artean. Argumentu eta gidoi sendoak ditu eta interpretazio oso desberdinak atera daitezke.

Aipagarria da parte hartzen duten aktore guztien lana, baina bereziki azpimarratu nahi nuke, Brad Pitt-ena. Gizon honek pelikula hau sentimentuz egin duela ikusten da. Bere papelean guztiz barneratuta, ez du inoiz bere famaren handikeriarik erakusten eta beste aktoreen hainako protagonismoa hartzen du. Rinko Kikuchi aktorearen papera ere azpimarratuko nuke, pelikulan hartutako protagonismoa, interpretazio onarekin orekatzen baitu. Ezezagun izatearen zama ondo darama

Drama bikaina, akats soil batekin: zinemen prezioa. Beraz, ez ezazue pasatzen utzi Babel ikusteko aukera .

Oier