Zein gauza zatarra ginatekeen mekanika hutsez funtzionatuko bagenu. Zein doilorrak, berekoiak edo kale hizkeran esanda, zein “kabroiak”. Ustel itxura edukiko genuke guztia balantza batean jarriko bagenu; gure interesen arabera, aukera hoberena hartuko bagenu.
Zein tribiala zaigun egoera hori. Zein disonantea. Baina agian errealitatetik dezente hurbil dago. Agian negar egitea tokatzen zaigu, mekanikoki negar egitea, egindako kalteak orekatu eta hobeto sentitzeko.
2006.urteko eguardi bero bat. Uda hastear da baina oraindik ez da iritsi. Unibertsitatea amaitzear da, baina oraindik ez da amaitu. Une nahiko aldrebesa bizi duzu. Larunbata da eta Bilboko Abandoko tren geltokitik metrora sartzera zoaz, nola da posible hori? Bai, dentistari bisita egin behar zenion, eta horregatik goizean goiz Zarauztik trena hartu, eta bi orduko bidaia ekologikoa egin behar izan duzu Bizkaiko hiriburura.
Ahoa oraindik mindua duzu, eta ezkerreko masailaren zati bat lokartua. Ez duzu piperrik bazkaldu eta Bolueta aldera zoaz; trena hartu eta zure herri maitera itzultzera. Normaltasuna nahi duzu, larunbat hori nola bait normaldu, lagunekin edo.
Tripa hutsik tiketa hartu eta lehen bagoira sartu zara, denak hutsik daude, zertarako aldatu… Jesarleku gogorretan eseri, eta zure ipur-masailek lortu dute soilik lo hartzea Durangora iritsi zarenerako. Logura duzu baina ezin lo egin, nekeak jango zaitu bazkaltzeko.
Jendetza sartu da Zaldibarren, hankak pareko aulkitik kentzera behartu zaituen amona bat ere bai tartean. Akabo.
Bizkaiako lautada igarota, Anboto eta bere anai arrebak ikusita jada, Gipuzkoa usaintzen hasi zara paisaieko pinuetan. Euskal selekzioaren kamisetaren azpitik izerdia usain dezakezu. Izerdi freskoaren usaina gustuko duzu. Mobila atera eta ordua begiratu, Ermuan zaude eta hirurak pasa dira.
Halako batean han non sartzen diren lau musker berde, trikornioa eta guzti. Ez gezurra diot, trikornio bereizgarririk ez daramate, lau gazte dira; balen kontrako txalekoa jantzita, hanka puntetaraino armatuta eta txapel okerrarekin: “antiterroristak ziurrenik” pentsatzen duzu. Mehatxu begirada serio batekin begiratzen dute etengabe, zerbait bilatzen ari balira bezala. Zure begirada une batez haienarekin gurutzatu da. Une batez soilik. “Joder!”
Nola ez! Zuregana doaz, beste inori ez diote molestatzen. Badirudi zuk haiek molestatzen dituzula. Hurbildu eta “me da la documentación” lehor bat botatzen dizute zutitzeko keinua eginaz. “Póngase contra la pared con las manos arriba”, gorputza ikutuz miatzen zaituzte, eta bitartean miatzailearen lagunak zure marikonera darama izkin batera. “A donde vas?”, “A Zarautz”. “De donde?”, “De Bilbao”. “Y por que motivos?”, “No, es que he estado en el dentista, y ahora vuelvo a casa a Zarautz.”, “Ya…” Lagunari begiratu eta honek belarrira zerbait esaten dio. “Si ya! Otro graciosito! jaja…”, zugana doa berriz. “Tienes el DNI caducado, te vamos a meter una multa porque hay que tener el documento nacional en regla. O no sabes eso?”, “Si, es que no me he dado cuenta.”. “Y que es este papelajo?!”, dio EHNA eskuan hartuta. “Este no lo tienes caducado eh! Pues que sepas cual es el inportante.”. Oraindik eskuak pareten kontra ipinita, eta trenaren mugimenduekin mareatzen hasita, alboko muskerra zure mobila begiratzen ari dela ikusten duzu.
Debara iristerakoan marikonera itzuli eta eseritzeko esaten dizute, ondoren trenetik atera eta alde egiteko. Lehen bagoiko jendeak kontsolazio keinuak egiten dizkizu lasaitzeko. Baina urduri jarraitzen duzu, ez dakizu non zaren. Ez dakizu zer zaren.
(+gehiago Zuzeun)
Hilabetero bezala, atzo ere Kafe Antzokian jendetza bildu zuen Anje Duhaldek “Lagun artean kantari” aritzeko asmoz
Unibertsitarion bizitza hagitz gogorra da. Bilbora iritsi eta Iker lagunarekin geratua nengoen Kafe Antzokian bazkaltzeko, izan ere, zenbait lan genuen egiteke. Bilboko areto honek badu bere xarma, baita bazkaltzeko ere; musika usaina du, euskararen doinua, eta janaria noski, ez da batere txarra.
Bazkaltzen amaitzerako han zen Anje, barran trago bat hartzen. “Ez al duk goizegi eztarria berotzeko?” esan nion ikerri eta irriparre batekin erantzun zidan. 17:00ak ziren oraindino eta zortziretan jo behar zuen. Hori puntualitatea. Kafearekin batera eztabaidan luze aritu ostean jaiki ginen gure mahaitik eta iparraldeko musikaria agurtu genuen; ea zer kantu joko zituen gaur, ea zer errepertorio ekarri zuen… alai erantzun zigun Xabier Leteren kantu sorta bat ekarri zuela esanaz. Halakoak izaten dira “Lagun artean kantari” hilabeteroko kantaldiak.
Gauzak honela alde egin genuen kafe antzokitik, zortziak iristeko irrikitan. Bazkal osteko eztabaida oraindik mihian genuela, Gran vian barrena segi genuen Diputazioko Liburutegia helmuga, esan bezala ikasle unibertsitariok lan asko egin behar izaten baitugu. Zenbat jende kalean, zein desberdina giroa. Nik uste benetan orduan konturatu ginela Kafe Antzokiak Bilbori eman dionaz, euskarari eman dionaz Euskal Herriko metropolian. Zein desberdina Kafe Antzoki barrua eta kanpoa. Soziologiako lan egiteko ere gogoa kentzen duen pesimismo batek barrena hartu zigun.
Lan serioak, lan serio laster iritsi ziren 19:30ak. Laster oroitu ginen antzokia zain genuela, Anje Duhalde han zegoela gitarra eskuan eta Xabiel Leteren kantuak ahoan. Laster atera nahi izan genuen Bilbo erdaldun hartatik, eta gure mundu ttiki horretan sartu, garagardo bat eskuan, kantari aritzeko.
Kafe Antzokiko ateak zabaldu eta urrunean agertzen zen eszenatokia, behean mahaiak eta mahaien artean mikrofono pare bat eta taburetea. Eskatu genuen garagardoa, eman zizkiguten kantuen letren orriak eta jesarri ginen han aurrean. Noiz hasiko aiduru, irrikitan. Jendez beteta zeuden mahaiak, guztiak kantatzera etorriak. Anje barran oraindik, eztarria berotzen, kantari onenen gisan.
Halako batean barra utzi eta eszenatokiko ate ezkutu batetik sartu zen gitarraren bila. Gitarra eskuan, hurbilduz joan eta mikrofonora iritsi beharrean gure mahaira etorri zen. “Hi Oier nahi al duk armonika jo kanturen batean?” Halako ordago bat atera egin behar… “noski ba! Ze kantutan?”
Eta entsaio motz eta inprobisatu bat egin genuen gure mahaian; berak gitarra joz eta nik armonika. Xalbadorren heriotza jo behar nuen. “Hau da hau marka”, pentsatzen nuen.
HProxy-Connection: keep-alive
Cache-Control: max-age=0
iera animatua. Eta ondoren ekin zion Xabier Leteren kanta sortari. Jo zuen “Maiteaz galdezka”, jo zuen “Langile baten seme” eta ondoren… ondoren iritsi zen gure txanda. Han atera nintzen Duhalderekin Xalbadorren heriotza jotzera. Hori esperientzia! Kafe Antzoki osoa ahots batez, armonika eta Anjeren gitar-soinua. Iluntze ahaztezin bat.
“Norbaitek esango balu
hobe nukela joatia,
neri berdin zait zuek
hemen ta
ni hor egotia.”
Wordpressekin egina
