ZERDIOK

Oso gutxitan adierazi naiz hain garbi. Baina momentua iruditu zait, ixiltasuna nabari baitut. Ixiltasuna Euskal Herri zaratatsu honetan… agian armen danbatekoek ekarria, ala agian lotsak, ala eztakit… Kontua da etekin handiena atera nahi diotela alderdi konstituzionalistek euskal alderdi abertzaleen “krisi” honi, hobe esanda, abertzaletasunaren krisi honi. Zenbat ostiko jasan ditugun jada… eta zenbat aldiz jeiki garen, osborneko zezenak emandako astinduak eta euskal bonben eta tiroen burrunbadak. Geroz eta preso gehiago gartzeletan estatuan barreiatuta, honek dakarren tristezia eta amorrua. Eta erakunde armatu baten “erremedioa”; amenazuak, xantaia eta tiroak.

Lokartu nahian dabiltza bai… abertzaletasuna lokartu nahian. Eta modu batez lortu dute, nola ez, ETAren laguntzaz beti ere. Abertzaletasuna geroz eta gutxiago babesten da medio publikoetan, zailago egiten zaio jendeari publikoki independentziaren aldeko postura zilegi eta justua aldarrikatzea. Garaiak aldatu egiten dira eta abertzaleok garaian-garaian moldatzen ikasi behar dugu, eta estatu espainiarraren indarkeriazko inposizioari bozketan erantzuten jakin, desberdintasunak alde batera utziaz proiektu komun eta istoriko bati hegoak zabalduaz.
Nik autodeterminazioa eta independentzia babesten ditut, eta jendarteari animatu nahi nioke publikoki ideia horiek babestera, inolako aurre-juzku eta etiketamendurik gabe. Izan ere Independentziaren alde egoteak ez du ETA erakunde armatuaren ekintzen alde egotea suposatzen, ezta pentsatu ere, eta independentziaren, autodeterminazioaren eta euskal nazio baten aldeko mugimendua berpiztea hartu beharko lukete euskal erakunde, alderdi, sindikatu eta talde armatu guztiek helburutzat, interesak alde batera utzita.

Badakit ez duela ezertarako balioko, baina euskal preso politikoak aska ditzaten eskatzen dut publikoki, baita espainiar estatuak eta ETAk indarkeria eta joko zikina utz dezatela. Gatazka konpontzeko giltza proiektu guztiak zilegi eta gauzagarri bihurtzean datza.

Ni ere independentziaren alde.

Oier

Udak lokartu gaitu jada, ezta? Konturatu garenerako jada Uztailaren amaieran sartzera goaz eta Zerdiok blogean nabaritu da udako “modorra” gozo hori… opor usaina duten hitzok, sofan itsatsitako iruzkin motzak eta irakurle aspertuak. Bizirik gaudela ere nabaritu beharko da ezta!

Uztailak 5, Larunbata 22:30etan Desierto txikian (hondartza)
GARABI+SKASTI

agertu!!

sartu:

http://www.youtube.com/watch?v=DC8nDdPM_Qk&feature=related

*garena garelako, ginena ginelako…*

Kafe hatsak xuxurlaturiko poema zailak
Kafe makilkadetan bihurtu
eta marrazki eginda.
zer da “ezin da”?
Kafe bekarrak urtu
ur beltzaranez marrazturiko poema hilak.

Ogi imajinarioa saltzen zuten okindegian sartu zen gorbata trajeduna. Mostradorera hurbildu eta ezkutuan 500 euroko billete bat erakutsi zioan saltzaileari, bertan ez zegoen jendeak ez ikusteko edo. Saltzaileak keinu baten bidez “ongi da, goazen” esan zion eta atzeko Gela Misteriotsura joan ziren. Bertan, bitrina baten barnean BENETAKO (letra larriz) ogi barra bat zegoen. Koskorra falta zuen, aspaldiko jabe baten tentazioaren erruz. Tentazioak dira errudunak, ez jabeak.

“Mende bat duela uste da, baina egoera onean kontserbatzen da. Hori bai, txikle motakoa da eta eurite batzuen ondorioz pixka bat busti zen. Lehortze-tratamendu sakon bat jasan du. Halere, prezioa oso tentagarria du.”

“Gama altuagoko zerbait baduzu? Txekeak egin ditzaket.”

“Barkatu, jauna, baina une honetan ezin dizkizut gauza preziatuagoak erakutsi. Horretarako aurrez abisatu beharko zenuke eta sartzeko 100 euro ordaindu, interesa duzula erakusteko eta hori. Segurtasun sistemak oso garestiak dira.”

Trajeak gorbata lasaitu zuen. Gero, une batez pentsatzen ari zenaren itxura egin zuen.

“Ongi da, hauxe eramango dut, emaztea zain dut eta.”

Ilunegi egiten ari da
ilunegi ikusi ahal izateko
begiratzeko.
Begiak itzali zaizkit.
Eta konturatu naiz benetan balio duena ez dela aurkituko dudana.
Orain artean esku artean nuena.
Oroimenean dudana
baizik.

-Elizari dedikatua

Hurrunetik ikusten da denbora zaharren nostalgia. Nola gaur egun ere zenbaitek garai zaharren inbidia gordina dugun, garai zailagoak faltan botatzen ditugun, gure guraso eta aiton amonen garai horiek. Errazegia da orain dena eta horrek gizartea pasibokeriaren kobazulotik bideratzen du, eta gero zaila da irteera berriz aurkitzea. Errebeldia gutxi, eta moda gisara saldua. Ezkerra eskuin, eta eskuina zentro, zuria gris, beltza marroi…

70.hamarkadaren bukaeran, “The times they are changing” zioen Bob Dylan-ek.
Gaur Raxoik dioen berbera.

Eta?

Amets arraro bat eduki dut (amets gehienak dira arraroak). Tren bateko bidaiaria nintzen, inguruan nituen beste asko bezala. Tren zaharra zen, lurrunezkoa. Mendi maldatsuen artean mugitzen zen trena, S ugari eginez, ondoan zuen ibaiaren tankeran. Halako batean, haizpitarte batera iristean, geratu egin zen. Gizon altu eta gihartsu batek (uste dut arma bat zuela, ez nago ziur) jaisteko agindu zigun, trenetik jaisteko. Beraz, erreka alboan geratu ginen, trenetik at, eta trenak bere bidaia jarraitu zuen, pertsona bakarrarekin. Berehala tunel estu batean sartu zen eta leherketa bat entzun genuen, tunel barnetik zetorrena. Tunelaren beste aldetik, gure trenaren aurkako norantzan, beste tren bat zetorren; modernoagoa, azkarragoa.

Ametsak jarraitzen du, baina jarraian datorrenak ez du tren eta leherketekin zerikusirik.

Goizean esan didate hemendik hurbil leherketa bat egon dela, gauean. Ea ez naizen esnatu. Ezetz, lo seko nengoela.